Ek was die afgelope naweek na berg Gayasan (so 2ure van my af) om na die pragtige herfskleure te gaan kyk. Gayasan is ook een van Korea se nasionale parke, maar is heelwat kleiner as die ander.

Die hele Korea is besig om in ‘n towerpalet te verander met die helderste geel en oranje kleure en spatsels rooi wat jou aandag dadelik trek. Stil waterstrome en die dooie blare wat saggies neerreen as die koel windjie waai. Voorwaar iets wat die batterye weer bietjie laai en die siel sommer nuwe krag gee.

Daar is eintlik nie eers woorde om hierdie pragtige verskynsel te beskryf nie en ek kan maar net probeer om julle ‘n idee te gee met my foto’s. Die kleure is net doodeenvoudig ongelooflik en lyk soms onnatuurlik, so asof iemand oral plastiekblare “geplant” het.

Wel, met die herfs nou in volle swang en met die laaste bome wat nog verkleur sidder ek om net aan die winter te dink wat voorle. Ek sou kon doen daarsonder, die herfs is mos koud genoeg en die winter is boonop lelik ook, behalwe as jy in die Kaap bly!

Andong is ‘n klein stad so 2ure Noord van my. Op die oog af is daar ne eintlik iets spesiaal aan die plek nie, maar as mens bietjie gaan rondkrap kom mens op ‘n juweel af. Die Hahoe folk village net buite Andong is een van die oudste tradisionele dorpies wat nog bewoon word. Die mense hier doen alles nog net soos aan die begin (Ek het voorheen hier oor ‘n soortgelyke, maar baie kleiner, folk village geskryf). Buiten die pragtige klein dorpie is dit ook die tuiste van die mees bekendste maskers in Korea, nl. die Hahoe maskers. Daar is ook ‘n masker museum (tans onder konstruksie) en ‘n jaarlikse internasionale maskerfees (die jaar gekanselleer agv varkgriep), asook ‘n kort maskerdans elke Saterdag in die dorpie. Ons het die eergenoemde 2 dus albei gemis, maar het darem die een maskerdans gesien.

Volgens ‘n legende het ‘n jong man, met die naam Huh doryong, ‘n droom gehad waarin ‘n beskerm godheid van die Hahoe folk village aan hom verskyn het. Die volgende oggend het hy met toewyding maskers begin maak. Hy het allerhande rituele uitgevoer en het ‘n tou om sy huis gespan wat verhoed het dat enige iemand hom kon sien of steur.

Soos dit nou maar is, was daar ‘n jong meisie wat verlief was op hom, maar sy kon hom glad nie te siene kry as gevolg van die werk waarmee hy besig was. Sy het toe ‘n gat in die papiervenster gemaak sodat sy hom kon sien en bewonder. Haar daad het alle godelike reels van Huh doryong oortree en hy het net daar op die plek begin bloed spoeg en is dadelik dood. Dus kon hy nie die ken van die laaste masker (Imae) voltooi nie. Hierdie masker word vandag nog so sonder ‘n ken gebruik.

Daar is 10 Hahoe maskers en word van hout gemaak afkomstig van die els boom. Huh doryong het die eerste maskers gemaak in die middel van die Korea dinastie (c.12C). Daar was oorspronklik 13 maskers, waarvan die 3 verlore gegaan het. Die ander 10 is as nasionale skatte verklaar.

Die maskerdans het elk van die 10 karakters (maskers) in die storie en die storie is as volg:

Mudong madang:

In die eerste toneel verskyn ‘n jong dame, nl. Kakshi, wat op die skouers van ‘n ander deelnemer dans. Sy vra die mense om offers te maak vir seen en rykdom. Kakshi is die personifikasie van die omgewing se godin en mag nooit op die grond loop nie, maar altyd op ‘n man se skouers. Deur haar te verwelkom word die godin gelukkig gehou en bid hul vir vrede en ‘n goeie oes. Kakshi verteenwoordig ook ‘n bruid in in ander danse.

Juji madang:

‘n Manlike en vroulike Juji (leeu) kom te voorskyn wat dans en speels baklei. Die wyfie wen die geveg en belowe die dorp hoë produktiwiteit en en ‘n goeie oesjaar. Ch’ oraengi verskyn (die inmenger), wat die leeus dan wegjaag en verder alleen dans. Hierdie toneel dien as die heiligmaking van die plek waar die res van die toneel afspeel, deur demone en bose geeste te verwilder.

Baekjeong madang:

‘n Slagter (Baekjeong) verskyn met ‘n strooi sak, mes en byl, en dans alleen. ‘n Bruin bul kom later ook die arena ingedans en is heel snaaks. Hy het so elke dan en wan sy been gelig (soos ‘n hond) en die toeskouers nat gemaak. Die slagter is ‘n wrede ou en kry plesier daaruit deur diere dood te maak en so het die bul ook nie lank gehou voor hy met ‘n byl doodgekap is nie. Die slagter het die hart en testikels uitgesny en dit aan die toeskouers probeer smous deur aan te gaan oor hoe goed dit vir mans is. Die satire in hierdie toneel is gerig op die gesaghebbende houding van die heersende klas teenoor die taboo van ‘n sekslewe. Deur die toeskouers wat lag hiervoor, kry die slagter weer simpatie.

Halmi madang:

‘n Ou weduwee (Halmi) verskyn volgende met ‘n wit serp om haar kop gedraai. Die ou tannie het haar man verloor slegs drei dae na haar troudag, op die ouderdom van veertien. Sy weef vir so rukkie en kla vreeslik oor haar slegte geluk in die lewe en oor haar swaarkry. Sy dans dan al om die arena en bedel vir donasies en my een vriend moes opdok! Die masker openbaar die armoede en gesig van ‘n vrou van die wereld. Die toneel simboliseer die konflik tussen die sosiale klasse en die swaarkry van die volk.

P’agyeseung madang:

‘

n Jong dame (Bune) het in die berge gedans toe die nood druk. Sy het mooi uitgekyk en seker gemaak niemand sien haar nie. Op daardie oomblik het sy ‘n dwalende monnik (Jung) se oog gevang en die hele aksie het ‘n nuwe passie in hom laat opvlam. Die ou het dit heeltemal verloor toe hy aan haar urine ruik en haar genader om saam met hom te dans. Soos hy toe met die meisie, op sy rug, weghardloop kom die inmenger aangehuppel en sien die hele affere. Hierdie toneel kritiseer geloof en die korrupsie daarvan.

Nadat die monnik en die meisie daar weg is, verskyn die dwaas (Imae) met ‘n groot glimlag. Die dwaas is boonop nog kruppel ook en het vir baie vermaak gesorg deur mense uit die gehoor te nader om saam met hom te dans. Imae is die dienskneg van die Seonbi (die geleerde) en is baie naïef.

Yangban en Seonbi madang:

Yangban

‘n Aristokraat (Yangban) en ‘n geleerde (Seonbi) verskyn volgende en die een probeer beter as die ander wees deur hul kennis en status ten toon te stel. Die inmenger kom binne en spot met hulle en hulle hou op stry. Die slagter nader die twee manne en probeer die bul testikels aan hulle smous. Eers het hulle gedink dis belaglik, totdat hy hulle vertel het wat dit vir hul in die slaapkamer kan beteken. Toe begin die bakleiery eers!

Seonbi

Die ou weduwee kom op die storie af en help hulle om vrede te maak, waarna die hele lot van hulle saam dans. Hierdie toneel moedig die heersende klas aan om hul plek in die sameleweing te herevalueer, terwyl die volk bietjie stoom afblaas en gesellig saam dans en kuier om konflik tussen die klasse te verlig.

Daar was ongelukkig nie veel tyd om die hele dorpie te sien nie, maar hier is ‘n paar foto’s om te wys hoe dit daar lyk.

Links: ‘n Restaurant en Regs ‘n winkeltjie.

Tradisionele huisies

Ryslande en voëlverskrikkers

Links: Gedroogde sesame plante

Regs: Hout vir die winter wat voorlê

Ek het so 3 naweke terug besoek afgele aan Gangwando-provinsie in die Noord-ooste van Suid-Korea. Hierdie provinsie is bekend vir sy natuurskoon en is ‘n baie gewilde destinasie in die winter vir almal wat ski. In die somer is die berge groener as wat mens kan dink en ryslande le oral uitgestrek om verder toe te voeg tot die skoonheid.

Ek het die Sondag oggend 1am op ‘n trein geklim en 4am in Seoul aangekom, waar ek moes rondhang tot 8am vir die groep om ons te kom oplaai. Daar was geen ander manier om betyds daar te wees nie. Absolute malligheid, maar dit was die moeitewerd. So het ons die 3uur lange, pad aangedurf na Pyeongchan waar als begin het.

Eers moes elkeen allerhande vrywaringsvorms invul en teken natuurlik en dan wou hulle nog weet hoeveel jy weeg ook! So is ek toe sommer in die eerste groep ingedeel en is ons space suits aan ons oorhandig en is ons die berg op! Dit was ‘n baie mooi dag en ‘n heerlike koel windjie het gewaai. Die meeste het bietjie begin uitfreak, maar seinde ek al die bungi-ding gedoen het was ek heel rustig en ontspanne. Ek dink ek was dalk ook te moeg om om te gee.

Ons is mooi ingelig van wat ons presies moet doen en dat ons onder GEEN omstandighede moet ophou hardloop nie. Ek dink dit was vir sommiges ‘n bitter pil om te sluk, want om by ‘n berg af te hardloop is nie exactly die natuurlikste ding om te doen nie.

My beurt om vryheid te ervaar het vinnnig gekom en ek is sommer vinnig aan my “pilot” vasgemaak en die valskerm is in die lug gehelp. Mens moet nogal werk om teen daai 400m hoë berg af te hol, want as daai valskerm eers ‘n briesie gevang het, hou hy jou goed terug. Dis die ongelooflikste gevoel as jy eers in die lug is. Niks hou jou vas nie en jy kan volkome ontspan. Die uitsig is ongelooflik met die blokke ryp, geel, ryslande en die blink rivier wat onder jou verby spoel.

Die rit was net hopeloos te vinnig verby en my landing was nie so sag soos hulle belowe het nie. Die ou het die sandbank gemis en my in ‘n hoop klippe tot stilstand gebring!

Na die hele affêre is ons na ‘n ander deel van die rivier om kwansys te river raft, maar die ouens het nie ‘n idee wat ‘n rapid is nie! Dit was eerder ‘n glorified kanoe trip in ‘n raft, maar dit was tog ook pret! Ons het maar resies gehou en geswem vir wat dit werd was.

Droog aangetrek is ons weer terug op die bus met die hoop dat ons 9pm in Seoul sal wees, wat beteken ek is so 1am by my huis. Ek sal mos so gelukkig wees…

Die ergste verkeer wat ek nog beleef het en ons stop 5ure later (half 12) by die subway stasie. Ons is toe maar met die subway treinstasie toe, maar die eerste trein huistoe was eers 6am! Nodeloos om te se, dit was ‘n baie laaaaang Maandag en om op ‘n treinstasie te sit en wag was nie juis lekker nie.

All in all, was dit nie te bad nie (ek was bietjie teleurgestel oor daar nie rerig enige adrenalien by betrokke was nie), maar ek doen dit nooit weer aan myself om so ver te reis vir ‘n dag nie! So vind ek toe ook later uit dat hier ‘n plek is waar mens kan paraglide in my stad! Nice!

Girl en Boer wou weet wanneer hulle kan vra vrae…

Ek is nooit getag nie, maar nou ja…vra dan nou maar wat julle wil weet en ek sal probeer antwoord!

Bib, ek reken jy kan ook nou maar die tag doen

Wip en Girly het my getag om hulle in slegs een woord te beskryf.

Wel, ek ken nog nie regtig vir Girl lank en goed genoeg nie, maar ek het reeds vir haar gese ek dink sy’s ‘n treat.

Oor Wip moes ek egter lank gaan dink, want ek dink nie daar is net een woord om haar mee te beskryf nie…op die stadium wil my kop net nie werk om nuwes uit te dink nie!

Ek het egter besluit op palet. Ek sal sekerlik moet verduidelik…Wel, ‘n palet bevat al die kleure wat nodig is om ‘n meestersuk van te maak en vir my verteenwoordig elke kleur iets anders en moois. Rooi – jou goeie hart en die onbaatsugtige liefde vir ander, Geel – die sonskyn wat jy in my lewe sit met jou lag, Blou- (verseker nie kalm nie) jou wilskrag.

Jy’s ‘n juweel vriendin!

Nou tag ek die wat wil en die volgende mense, maar julle hoef nie ‘n inskrywing te doen nie, kom plak dit sommer in die comments…

Vlam, Wip, Bib, Sonkind, BB en Rosa

Die gebou van onder

Die Umeda “sky building” is ‘n merwaardige gebou in die Kita distrik van Osaka en staan ook bekend as “New Umeda city”. Die gebou is die 7e hoogste gebou in Osaka en een van die stad se mees herkende landmerke (as jy dit van die regte kant af sien, bygese. As mens dit van die verkeerde kant af sien lyk dit soos enige ander gebou en vat dit jou 2 aande se ronddrentel om dit op te spoor!)

Die gebou bestaan uit twee torings van 40 verdiepings elk. Die torings word verbind met brue en roltrappe (vanaf die 39e vloer) wat oor die atrium-agtige spasie van 150m, in die middel, strek.

Die atrium van bo met die restaurant

Die ligte lyk soos ‘n ring van vuur

Roltrappe vanaf vloer 39

Die gebou is 173m hoog en mens vat ‘n glashysbak tot bo. Die hysbak word omring deur ‘n swart kapsule tot omtrent halfpad op en dan, onverwags, verdwyn dit en sien jy net stadsliggies en hoe vrek hoog jy is. Genoeg om enige iemand se hart te laat gaan staan, selfs myne! Van waar die hysbak stop op die 39e vloer vat mens ‘n roltrap oor na die ander toring, terwyl jy rustig die uitsig kan waardeer.

Die uitkykpunt word die “floating garden observatory” genoem. Nie dat daar sprake van enige tuin op die dak is nie, maar eerder ‘n tuin van helder liggies wat jou glimlaggend groet. Die 360 grade uitsig is werklik fantasties en in die dag kan mens tot van die eilande is die verte aanskou.

Daar is ook ‘n gewilde restaurant op dieselfde vlak met groot venters wat uitkyk oor die stad. Daar is vertrekke met interaktiewe meubels wat jou op ‘n visuele reis laat gaan, asook banke vir paartjies om so saam na die sterre en die liggies te sit en kyk. Ek moet se, dit sal enige date spesiaal maak…

In die kelder van die gebou is daar ook die “Tokami-koji” restaurant laan, wat die vroee Showa Era van Osaka uitbeeld.

All in all, verseker die moeitewerd om te besoek en al kry mens ‘n beter idee van die gebou in die dag, dink ek dis baie mooier in die nag!

Die heilige gebou Rengeo-in, wat ook bekend staan as Sanjusangen-do, in in 1164 AD opgerig onder die bevel van keiser Goshirakawa. Hy het sy lewe gewy aan Kannon Bodhisattva en het gepoog om vrede oor die hele land te bring deur Budhisme te bevorder.

Die naam Sanjusangen-do beteken “Hall of 33 bays”. Die nommer 33 is afkomstig van die Kannon Bodhisattva wat die mensdom sal red deur homself te vermom as 33 verskillende figure.

Die argitektuur van hierdie saal is gebaseer op die rangskikking van die 1001 Kannon standbeelde op die altar met 33 sones. Die gebou is 118.8m lank en ongeveer 16.5m breed. Hierdie gebou het egter in 1249 afgebrand, maar is deur keiser Gosaga herbou. Hierdie nuwe saal met sy 1032 beelde, soos vandag nog gesien, is in 1266 AD voltooi.

So, wat maak hierdie gebou so spesiaal dat ek dit nodig ag om met julle te deel? Wel, van buite is dit maar vaal en vervelig, maar wat binne staan en wag het my sprakeloos gelaat. Ek was egter bitter teleurgesteld dat mens nie foto’s mag neem nie (geldmaak foefie), maar soos die meeste van julle weet probeer ek tog altyd om ‘n steelfoto in te kry. Die foto’s kan ongelukkig nie naastenby die gevoel van hierdie skepping weergee nie, maar dit gee mens tog ‘n idee.

So, hier staan die besonderse 1001 man. Dit lyk vir my meer soos vrouens, maar wie is ek om te stry

In die middel van die saal is die hoof Kannon Ju-ichimen-Senjy-Kanon of ook verwys na as Ekadasamukhasahasrabhuja-Avalokite-svara. Hy het 11 gesigte en 1000 arms. Hy het 11 klein gesigte op sy kop en in werklikheid net 20 paar arms, maar elke arm red 25 werelde en simboliseer dus ‘n 1000. Hierdie beeld pryk ‘n volle 3.3m bo jou uit en mens kan nie help om te staar nie. Omdat daar geglo word dat hierdie Kannon homself kan transformeer na 33 verskillende vorme, kyk mens uiteraard eintlik na 33 033 Kannons.

Sommer net ‘n model van hoe die beelde van nader lyk

Elke Senju-Kannon figuur het ‘n oog op elk van hul 40 handpalms wat in 25 werelde kan in sien. Dus verteenwoordig dit ‘n 1000 oë.

Die ander 28 beelde is almal “guardian deities” van Kannon en die meeste is nogal vreesaanjaend. Ek gaan nie in detail ingaan nie, want dit kan my dalk net ‘n ewigheid besig hou, maar ek wys ‘n paar foto’s van hierdie beelde.

Van al hierde beelde kom slegs 37 uit die oorspronklike saal uit en die ander is na die vuur deur soveel as 70 verkillende beeldhouers geskep. Hierdie beelde is almal uit hout en met “gold leaf” gekleur.

Hierdie was dan ook die laaste historiese plek wat ons in Kyoto kon besigtig en ek is nie een oomblik spyt nie, want dit was absoluut die moeitewerd, al het ek amper beswyk toe my flash perongeluk afgaan

So bietjie humor buite die gebou…hul Engels is ook nie so wel nie…

Posted in Reis avonture ]]> http://kaalvoetinireen.wordpress.com/2009/08/20/n-1001-man/feed/ 19 kaalvoetinireen DSCF6807 S7306335 DSCF6821 DSCF6958 DSCF6796 DSCF6946 DSCF6803 DSCF6805 S7306333 DSCF6794 http://kaalvoetinireen.wordpress.com/2009/07/31/n-reis-deur-die-verlede/ http://kaalvoetinireen.wordpress.com/2009/07/31/n-reis-deur-die-verlede/#comments Fri, 31 Jul 2009 07:46:35 +0000 kaalvoetinireen http://kaalvoetinireen.wordpress.com/2009/07/31/n-reis-deur-die-verlede/ ]]>

DOEF…DOEF…DOEF…

Ek kry die bekende beeld, uit Jurassic Park, van die glas water wat so staan en vibreer in my kop. Die klank slaan teen my bors vas en onverwags gaan die groot geel oog op die donker skerm oop. Almal sit ekstra regop en saam met die donderstorm op die skerm stroom daar skielik water uit die dak wat dit nog meer realisties maak.

Dit was slegs een van die wonderlike ervarings wat mens kon meemaak by vanjaar se Dinosaurus Wêreld Expo in Goseong, Korea. Die Koreane het hulself weereens heeltemal oortref met al die aktiwiteite vir oud en jonk.

Die woord “dinosaur” was vir die eerste keer in 1842 geoubliseer deur die Engelse paleontoloog, Richard Owen. “Deinos” beteken afgryslik en “saurus” beteken akkedis in Grieks en hierdie beskrywing deur Owen is daargestel as gevolg van hierdie diere se grote eerder as hul groot, skerp tane en kloue. Dinosaurusse het hul eerste verkyning gemaak in die Triasiese periode van die Mesozoiese Era en het bestaan tot aan die einde van die Cretaceus periode.

In Januarie, 1982, is die eerste gefossileerde Sauropoda voetspore in Goseong-gun gevind. Dit het verdere navorsing tot gevolg gehad wat gelei het tot die ontdekking van vele ander fossiele in die res van Korea. Tot op hede bevat die voetspore in Goseong die meeste inligting oor dinosaurusse in terme van kwantiteit en diversiteit.

Ornithopode, Theropode, Sauropode, Pterasuarusse en voels het ongeveer 100 miljoen jaar gelede hierdie area bewoon. Die ontdekking van talle voel voetspore hier in Goseong het groot betekenis ingehou en dien as hulpmiddel om die teorie dat voels afkomstig is van die dinosaurusse verder te ontwikkel. Korea is die nommer een plek in die wereld vir die ontdekking van voel voetspore uit die Cretaceous Periode en die moontlikhede vir nuwe spesies wat ontdek word is eindeloos. Goseong is ook een van die top 3 sentrums vir die produsering van dinosaurus voetspore saam met Colorado en Argentinie.

Gefossileerde voetspore van talle spesies is in Goseong gevind waarvan die grootte strek van 9cm (die kleinste Saurapod voetspoor in die wereld) tot net oor 1m. Gefossileerde eiers en neste, van 3 verkillende spesies, is op 6 plekke gevind al langs die kus van Goseong. Dit bewys dan ook dat hierdie ‘n broeiplek vir hierdie gediertes was.

Dis maklik om te begryp hoe die skelette van hierdie enorme diere kon agterbly vir ons om te ontdek, maar die voetspore is ‘n bietjie meer ingewikkeld. Al word die voetspore gemaak, kan reen en stygende watervlakke dit wegspoel, dus moet daar geen skielike veranderinge in die omgewing plaasvind nie, sodat die voetspore kan fossileer. In so stabiele omgewing fossileer die voetspore maklik en kan ons dit miljoene jare later weer sien. So, hoe werk dit presies??? Dinosaurusse loop oor sagte sediment en maak voetspore, die sediment droog dan uit en verhard. Oor tyd akkumuleer nuwe lae sediment. Die gewig van die nuwe lae, hitte asook druk verander hierdie eens sagte sediment in klip. Erosie vind plaas en hierdie lae verweer om die gefossileerde voetspore te ontbloot.

Daar is ‘n toer wat mens al langs die kus kan doen om na die voetspore te gaan kyk en ek sal dit volgende keer gaan doen, want die keer was daar net te veel ander goed om te sien wat ek nie weer na toe sou kon teruggaan.

As mens deur die ingang stap, groet die vreesaanjaende T-rex jou en as dit regkry om verby sy tande te kyk sal jy sien dat die hele park voel dinosaurus modelle is. Die goed was so realisties gedoen dat dit regtig gevoel het om mens teruggaan in tyd. Almal het natuurlik die geleentheid gebruik om foto’s saam met oupoot en sy maats te neem. Van daar af stap mens deur sale met tentoonstellings van al wat ‘n fossiel is (mense uitgesluit).

Hulle het ‘n sandput gebou vir die kinders wat dan argeoloog kan speel. Elkeen kry ‘n uitrusting en ‘n groot kwas en dan moet hulle soek vir die fossiele. Na die tyd word hulle beloon met ‘n tand van een of ander oerdier. Mens kon ook klei-afdrukke maak van die bekende fossiele, soos die trilobiete, skulpe, plante, en dan natuurlik die gewilde T-rex.

Op ander plekke was daar 4-D animasies en allerhande interaktiewe programme. My gunsteling gebou was natuurlik die een wat eintlik spesiaal vir die kinders opgerig is. Dit was so oulik en snaaks gewees en mens kan nie anders as om dit te waardeer nie. Al die modelle was meganies aangedreef en veral die ondersese toneel was vir my baie oulik. Daar was ook geboue met allerhande interessante plante in die vorm van dino’s gesnoei.

Daar was ook ‘n skouspelagtige optog deur die dag met dansers in blink kostuums en en dinosaurus-vlotte en om dit eg Koreaans te hou was daar ook tradisionele dansers en instrumentspelers.

Na al die gewoel het ons die wandelpad aangedurf en kom toe op hierdie pragtige gefossileerde boomstomp af. Dit is amazing om te dink dat ‘n stuk houd klip kan word. Ons het eintlik gehoop om voetspore te sien, maar die eier waardeur jy moet loop was glad nie verlig nie, so mens kon niks sien nie…

Natuurlik kan mens die daar weg sonder ‘n aandenking of twee nie…ek het vir my ‘n fossiel gekoop om uit te grawe en ek wys hier onder die foto’s van die proses…

Dit was pret, maar het omtrent ‘n hele dag gevat met hulp daarby

Nou gaan ek eers bietjie vakansie hou in Japan…sien julle volgende week!

BiB en Alta het my so ruk terug getag om my handskrif te onthul. Ek weet ek is vrek laat en ek weet ek blog nooit meer nie, maar dit sal hopelik gou verander. Ek het aanvanklik net ‘n breuk gevat en toe word dit ‘n vakansie en toe raak ek besig met ander goed en die res is geskiedenis…

So ontleed nou maar soveel julle kan of wil…

Eenmaal ‘n jaar lok ‘n klein eilandjie, in die Jeollanam-do provinsie aan die Suidwestelike punt van Korea, derduisende toeriste van regoor die wereld. Jindo is die 2e grootste eiland naas Jeju in die Suide, maar baie minder bekend vir die avontuurlustiges. Jindo word aan die peninsula verbind d.m.v ‘n brug en kan mens vrylik heen en weer reis.

So wat maak dat mense eenmaal ‘n jaar hierheen stroom? Wel, om mee te begin is dit die “Moses wonderwerk”. Dit is ‘n misterieuse roete wat te voorskyn kom vroeg in Mei maand wanneer die see skei om ‘n wandelpad tussen Hoedong en Modo eiland voort te bring. Hierdie pad is ongeveer 2.8km lank en kan tot 60m breed wees, afhangende van die gety. Dit word die “Moses wonderwerk” genoem omdat dit soortgelyk is aan die verhaal van Moses en die rooi see wat geskei het om mense deur te laat.

Die pad het begin verskyn en mense het nie op hul laat wag nie

Mense wat vanaf Modo begin oorstap

Wat dit so spesiaal maak is dat dit slegs twee maal per jaar gebeur en saam met die eerste keer in Mei word ‘n groot fees gehou. Baie mens word ook gelok deur die tradisionele feesvieringe wat plaasvind soos bv. Ssitgimgut (‘n shamanistiese ritueel om jou siel te suiwer), Dasiraegi (om mense wat familielede aan die dood afgestaan het te troos), Bungnori (tradisionele, ritmiese musiek wat met 2 stokke gespeel word) en Sopogeolgun Nongak (liedere gesing deur soldate wat tydens die Imjin oorlog die vyand se kampe moes uitsnuffel). Wat dit interessant maak is dat almal aan hierdie tradisionele praktyke kan deelneem, of jy nou Koreaans is of nie.

Jindo bied soveel meer as net die pad deur die see. Daar is ongelooflik baie historiese gebiede en allerhande goed eie aan Jindo, soos die bruin kelp wat hulle uithaal en droog ens. Die Jindo hond is ook ‘n unieke spesie (moet my nie vra hoekom nie) en is wereldwyd gesog as troeteldier. Die tyd was egter net te min om enige iets anders te doen of te sien. ‘n Naweek is heeltemal te kort aangesien dit so ver is.

Dan nou vir die storie agter die storie van ouma…

Daar word vertel dat die skip van ‘n krimineel, verban na Jeju, en sy bemanning gesink het by Hoedong tydens ‘n woeste storm. Die mense was nie lank gevestig in die dorpie voordat hulle stuk-stuk begin vlug het vir die tiere wat hulle so aangeval het nie. Hulle het almal gevlug na die naaste eiland, maar ene ouma Pong het agtergebly, omdat sy nie sterk genoeg was om so ver te swem nie. Ouma Pong het dag en nag gewens om weer by haar familie te wees en het getrou gebede gerig aan die seekoning en gesmeek vir ‘n uitweg. Op ‘n dag het haar wens waar geword en het ‘n pad in die see tevoorskyn gekom. Mense het vanaf Modo eiland begin hardloop en op ‘n “dong” geslaan om die ou vrou te soek. Die hartseer om vir so lank sonder haar familie te wees, het egter sy tol ge-eis en is ouma Pong kort na die hereniging dood, maar sy kon in vrede sterf want sy het haar familie weer gesien. Hoedong beteken letterlik “village of return”.

Daar is ‘n reuse beeld van ouma Pong en ‘n tier opgerig in Hoedong en aan die anderkant op Modo eiland is ‘n standbeeld van haar familie.

Die titel het toe niks met enige reuke uit te waai nie

Elk geval, in Jindo aangekom na ‘n helse lang dag op die bus het ons rondgeskarrel opsoek na die rubberskoene wat almal aanhet. Met my geluk was dit mos nou weer so ver moontlik van die aksie af! Daar was ook net een grootte beskikbaar en ja, dit was bietjie te klein, maar ek is daar in met ‘n moviese gesukkel! Die stappie op die seebodem so na die ander eiland was heel ontspannend en oral was mense besig om kos uit te grawe Van perlemoen, mossels en “scallops” tot seegras by die kilogramme.

Die tannie was nie meer lus vir loop toe die gety inkom nie

Die gety kom in met ‘n spoed

All in all ‘n goeie ervaring, maar dit was net te vinnig verby. Ek het letterlik net tyd gehad om die walk te walk en toe moes ek weer die laaste bus uit, vang Gwangju toe. Daar was GEEN slaapplek meer in Jindo…so trip maak mens klaar en daai Maandag was ekstra blou.